beynim ,hayatı tümden gelim tekniiği ile çözmeye çalıştıkca allak bullak oluomuş
tümden gelen herşeyi tek tek irdelemeye çalışmak ne kdar yorucu,zahmetli,karmaşık....
ve bi o kdar da insanı daraltan bişeymiş çok geç farkettim...
ha bide insanı bütünü unutturuoo sölemeden geçemicem...:/
tüme warım içinde çok ii sölicem şeler yok.. tamam bir gün herşey tüme warır..:/
ama öğrendim tek şey hayatın bi optimum noktası oldu...
tümden gelip tekrar tüme waran bi daire içinde sanırım en ideal nokta merkez. merkezden nereye gidersem gidiyim varıcam nokta aynı dairenin parçası... :/
evet bişeyleri kafama oturtmanın mutluluğnu-huzurunu yaşıorm....
en azından yarıçapımın biras genişledinin farkındayım :)
