Hızlı bir yaşamdan sonra gelen yavaş bir ölüm...

"Aşkta ve işte bedbaht olup istikamet değiştirmeyenler,

Rüyalarını gerçekleştirmek için risk almayanlar.

Hayatlarında bir kez dahi, mantıklı tavsiyelerin dışına çıkmamış olanlar.

Yavaş yavaş ölürler."

                                                       PABLO NERUDA


"Neler kaybetmişim"lerden çok "kaybettiklerime aslında ne kadar yakınmışım" lar beni parçalıyor. Ama öyle parçalayıp bırakmakla da yetinmiyor.
bir parçamı bir dağın zirvesine,
bir parçamı ormanın kuytu ve rüzgar alamayacak bir köşesine, hani şu sabahları kuş sesleri duyulan,
bir parçamı masmavi koylara,
bir parçamı bir tiyatro sahnesine,
bir parçamı bir fotoğraf karesine,
bir parçamı görüşemediklerime,
bir parçamı bitiremediğim kitapların sayfalarına,
bir parçamı yarım kalan kadahime,ve tabi ki kırmızı,
bir parçamı sevişemediklerime,
bir parçamı sevemediklerime 
dağıtıyor.

pişmanlıklarım ve kalan parçamla karşılıklı bir pipo yakım
anlamsızca çalışıyoruz.
neden ve niyeden sorgusuz.

"daha iyi bir araba,daha iyi bir eve, ve olup olmayacağı bile olmayan bir kaç zibidi çocuğa daha iyi bir gelecek için"  

anlamsızca yoruluyor, paramparça. 
hızlı bir hayattan sonra yavaş yavaş ölerek.