sorumlu

genişleyen dünyamda küçülen duygularım war artık..

yürütemedim yalnızlıklarım

we bana ağır gelen bi koşuşturmaca var

bunun tek sevdm yanı kaçmak istedin de bahanen olması

ve biçok şeyleuraşmak zorunda kalmamak...

sorumluluk,sanırsam hiçbir şeyden korkmadım senden korktm kadar...

yuvarlak objeler bütünü

nasıl oluyor bilmiyorum.

gözümün önünde ;

sadece o küçülmelerin kalıyor.

git gide benden uzaklaşıyorsun böyle bir şey sanrım..

o kdar yakındın ki bana senden başka bişe göremiordum.

ve sen uzaklaştıkca ve daha da küçüldükce

dünyamın, ekranı büyüdü sanki.

arka fonda geçenler dikkatimi çekmior desem yalan olur..

dikaktmi daıtan milyonlarca obje var etrafında.

ve bir zaman sonra bi obje olarak kalıcaksn sende.

ve sen böle uzaklaştıkca benden; anlıyacağım ki dünya hala yuvarlak..

yemek ve ben...

bu yasdıklarımın nedeni açlık mı yoksa pskolojik mi henüs karar weremedim..

ama karar emin oldum bişe war gerçkten açım...

sütlü bi cicibebe yiyo olmam bunun açık bi göstergesi..

normalde dier insnlar gibi

"elimde kahvem-bilgsayarın başında yazıorm-sol yanımda sigaram efkarımı içime daıtıor" gibi artis şeler yaşamalıyım galiba..

neyse bu sefer daha ilgnç hayatımla ilgili bi bnzetmeden ötürü burdayım...

haytım ve yemek analyışm...

herbişeyi birbirne karıştırark yeme alışkanlımı sanrım hayattaki her boka karışma alışkanlımla birleştiriorm... ve bi güzel çırpıorm kendi mutfaam da bazen kendi közümde pişiorm.. bazen bi tokatla pembeleşinceye kadar kızarıor yanaklarım...ve bazende kulak memesi kıvamında ki irençliklerim.. hayatım tam bi ahçı sahası.. bense yemek yapmayı bilmektn çok deneyen bi acemi ahçı..

eet bazzen bahrat gibi hissediorm ,kendi mutfamda;yeri gelince faslalık olur tadını kaçırırm. bazende olmam gereken yerde olmam sorumsuzluk yaparım...

çounlukla salça hissediorm;isimden belli açıklmaya grek yok sanırsam...

ve bazende yağ gibi oluorm....

yada masanın üstünde unutlan çürük meyvlar gibi oluorm bazen cıvık cıvık dokunan olursa bin pişman oluor...

hea bazen su gibi saf olabiliorm am bi o kdar da çabuk kirleniorm...

ne bilym ne oldumu bilmiorm..

ama bugn neye benzedimi çok ii bilorm...

gün boyu köşeden oturup kalkmayan o koca götlü damacana gibiydm... of bea ne kanım ısındı bugn ona... temel işlevini yaptı adamım ya içini doldurdu ya boşalttı... başka hiç bi işe yaramadı... o kdar yakın hissettim ki kendimi ayrı bi sygı duydum....

ve karar verdim kapıya koyarken daha özenli olcam bndan sonra..

acep_?

varsa yerin kulağı,

neden duymazdan gelir bunca şeyi..

çoktan yarılmalıydı da

girmeliydik içine..

neyi beklersin ,koca taş yuvası

senden sertine mi rastladın...?

tabi bilemessin napcanı

söylemediler ki? öpemedin eli napmalıı??

birileri yine sarhoş...

haytımdaki en önemli kelime "sen" olmadığı için ben mi bencilm,

yoxa

en önemli kelimemin "sen" olmasını istiyen sen mi daha bencilsin...

her ne kdar gösteremesemde sana.. "biz"i yaşatmaya çalışıorm...

buna engel olmaya çalışan sensen eğer, seni de ortadan kaldırmya hazırım..

sensiz de bi "biz"in de çok da güzel gideri var gibi duruor...

mala bağlamak...

r1>r2

"bana bitmeyen birşey söyle , sölyle sonusuza inanayım..."

beynim ,hayatı tümden gelim tekniiği ile çözmeye çalıştıkca allak bullak oluomuş

tümden gelen herşeyi tek tek irdelemeye çalışmak ne kdar yorucu,zahmetli,karmaşık....

ve bi o kdar da insanı daraltan bişeymiş çok geç farkettim...

ha bide insanı bütünü unutturuoo sölemeden geçemicem...:/

tüme warım içinde çok ii sölicem şeler yok.. tamam bir gün herşey tüme warır..:/

ama öğrendim tek şey hayatın bi optimum noktası oldu...

tümden gelip tekrar tüme waran bi daire içinde sanırım en ideal nokta merkez. merkezden nereye gidersem gidiyim varıcam nokta aynı dairenin parçası... :/

evet bişeyleri kafama oturtmanın mutluluğnu-huzurunu yaşıorm....

en azından yarıçapımın biras genişledinin farkındayım :)